وفات ابوطالب و خديجه

در حدود دو ماه پس از خروج بنی هاشم از شِعب و سه سال پیش از هجرت، در سال دهم بعثت ابوطالب رحلت کرد. پیامبر اکرم با رحلت جانگذار وی، بزرگترین حامی و پشتیبان و مدافع خود را از دست داد.

پس از مدت کوتاهی- سه روز یا حدود یک ماه- در روز دهم ماه مبارک رمضان همسر با وفای آن حضرت، خدیجه (س) درگذشت. او از زیباترین زنان قریش و با فضیلت ترین، نیکوترین و خوش اخلاق ترین همسر پیامبر بود. به همین جهت حتی بعد مرگ او نیز مورد حسادت برخی از زنان پیامبر واقع می شد و سعی می کردند تا از شأن و منزلت او بکاهند.

علامه‌ مجلسي مي گويد‌:

كانت‌ خديجة‌ وزيرة‌ صدق‌ علي‌ الاسلام ؛ «خديجه مشاور صادقي براي رسول خدا در راه اسلام بود.»        

 [ابن هشام 2/57]

و كان‌ رسول‌ الله‌ يسكن‌ اليها ؛ «رسول خدا (ص) با وجود او آرامش مي يافت.»              [بحار 22/152]

در این تاریخ ابوطالب هشتاد و شش یا نود ساله و خدیجه پنجاه یا پنجاه و سه ساله بود [چون هنگام ازدواج با پیامبر 25 – 28 ساله بودند و با احدی قبل از آن حضرت ازدواج نکرده بودند که در جلد اول تاریخ صحيح اسلام صفحه 165 به تفصیل آمده است.]

پیامبر سال دهم بعثت را به خاطر در گذشت ابوطالب و خدیجه، «عام الحزن»، سال اندوه نام گذاری کرد. این بیانگر خدمات شایسته و فداکاری های بی مانند آن دو در راه دین و حمایت از پیامبر است.

وفات این دو بزرگوار برای رسول خدا مصیبتی بزرگ بود چنانکه آن حضرت فرمود:

 دو مصیبت بر این امت وارد شده، من نمی دانم بر کدام یک، بیشتر شیون کنم.  

   [شرح نهج البلاغه/ ج4/ص165، الطرائف/ص298]

[تاریخ صحيح اسلام/ ج2/ محمد نیکنام عربشاهی/ ص165-166]